brzemię

kolektywna pamiętliwość
tradycjami wżarta w mózg
niszczycielskim zwyczajem
podawana dalej

nie odpoczniesz
bo każą się bić
choćbyś nie wiedział
wypiorą i wpoją

zajmij się swoim ogródkiem
nie zapuszczaj kąkolem bydlaków
nie o honor ani czystość im idzie
nie o ideały – o twój garb

na nim chcą sobie potruchtać
wyżartymi tłustymi zadkami
mydląc ci oczy
mgląc resztki rozsądku

zrzuć te opasłe pijawki
niech wyschną albo zgniją
wyrwij im twój czas
„wstań i idź“