a jednak...

odzwyczajony znikaniem na raty
nie przechodzę obojętnie
codziennym udawaniem
normalności

cisza – w morzu głosów
bo tego jedynego brak
choć nigdy nie usłyszałem
dźwięczy uparcie pod czaszką

wirtualnie przywiązany
wyczekiwaniem
niechętny natrętnej myśli
coraz częściej niewypowiedzianej

bywało - a jakże
ale wtedy razem -
przeczekam
mam czas