raz w roku pora nadziei

wiosna

ciepłe powiewy obmacują powłokę mroźnego wnętrza

nie lubię dużych różnic temperatur

nie umiem łykać ognia

w lodówce siedzieć nie przystoi

zresztą, izolacja to nie wyjście



chyba tylko zostać drewnianym kogucikiem

czekać w odpustowym gwarze

na dotyk delikatnych rączek

i ciepło dziecięcego oddechu



wtedy dane by mi było

zapiać z radości wyrównania