trochę mi żal

nie ma już tamtych starych okien
gdzie mróz nad ranem
kwiaty dla mnie malował

mam tylko wspomnienie
słonecznych mroźnych ranków
w pamięci rysunki na szybie
i rozbudzoną wyobraźnię

oczy zapatrzone w szkice
szukały róży w szklanym ogrodzie
i drzewo tam było całe oszronione
nawet zamczysko ze starości białe

piękne to były czasy
gdy w starym piecu dusza grzała
a plecy czuły ciepło minionego lata

pamięcią wracam do tego pokoju
i do tych okien gdzie mróz
uczył rysunku a piec duszę ogrzewał