biały nałóg

był sobie dom a w nim ona i on

między jesienią a latem
mówić prawdę czy upiększać
w ruinach i zgliszczach życia
wypisane ostatnie pożegnanie

bezcenny klucz zwany opętaniem
biały proszek jak tlen
nie licząc na zyski w życiu- brać
spacerkiem odchodzić w zaświaty

fatalna miłość w samotności pozostała