Troska

one pływają

gdy wody dolewam do słów
oddychają głębiej
usta marszcząc powtarzają
co trzeci oddech

a skurcze przyzwyczajeń
rozganiają tlen

w kroplach ociekających po szybie
znajdują siebie

nigdy nie dopieszczone
mętnym wzrokiem ogarniają próżnię
załamaną sztucznym oceanem

i po kamieniach biegną
nagim ciałem
rozmazanym pośród tysiąca rzęs

wskoczyłbym do nich
lecz kto by wtedy karmił
ich lęk