Dusza ma

Dusza ma, która więcej w wnętrzu swoim tworzy,

niż z zewnątrz siebie bierze: coraz niżej tonie

w jakieś bezdenne głębie, coraz szersze błonie

widzi przed sobą puste, głuche i bez zorzy.



Gdy dusza ma w te głębie pogrąży się bez dna,

gdy wejdzie na te błonia bez czasu, bez końca:

słucham, ale głos żaden uszu mych nie trąca,

patrzę, lecz bez miesięczna mi noc i bezgwiezdna.



Dusza ma leci kędyś poza obręb bytu,

w jakąś rozwiej przestrzenną, cichą i zamgloną:

Nirwana świat mi szarą okrywa zasłoną

i wszystko się pogrąża w otchłaniach niebytu.