małe tęsknoty

zakochane w jesieni
wracają
splątane nitką
babiego lata

są razem
jak papuszki nierozłączki
siedząc na gałęzi
czerwonej jarzębiny

przytulone
w oczy spoglądają
i niczego innego
nie pragną

lecz szczęście nie trwa wiecznie

mroźna zima zabiera jedną tęsknotę

pod drzewem została
druga samotna
nie wierzy
w okrutne przeznaczenie

czeka wytrwale
w śnieżnych zawiejach
kiedy nadejdzie wiosna

wraz z nowym życiem
w promieniach słońca
mała tęsknota powraca


i żyli długo i szczęśliwie