Impas

zegar w głowie
wybija kolejną
martwą godzinę

śmierć za życia

obojętność

trochę kolorów
wlewa się
przez
szczeliny oczu
wymieszane
stają się
tylko brunatno-szarą
mazią

śmiech
to nie śmiech

radość
to wyuczona poza

nikt nie rozmawia
z drzewami