Wielkie Buch

po chwili
zjawia się krytyk
bosy

nad wodą
dwa razy wzięty
w zachwycie cmoka
uroczo kwili jak kłębowisko motyli

sam

wiersze pisze
ocenia i zaraz potem
do szuflady chowa

aby ją czytać
trzeba być bogiem
gdyż twórczość jego morowa

niegodne oczy śmiertelników
wyzywający język pośród warg
roziskrzonych drżący
jak konający ptak

mina rozbrajająca
a ciało całe moje
z małym wyjątkiem
na wznak

a twoje włosy nocą jak wiatr
w pochodniach
szumne
oczy
jak węgle koksujące
spojrzenie dumne