szparą pod drzwiami

coś mi uciekło
ideału
szkoda

do kropel rtęci
nie że podobne
podobnie zniknęło

piękna nieznajoma
mignęła
zapadła

nie ustrzegłem ognia
żałuję
wygasło

choć tli się jeszcze
dym łez
już nie toczy

świeca ożywa
płomienia drżeniem
niepokój spala

gasną pragnienia

szczęścia minione
na nowo wskrzesza
kolorem słońca

zegar zatańczył
w dymie pogodnym
strumieniu modrym
w czasie zamieszał

wzrok pod powieką
barwi czerwienią
dawne obrazy

zegar wciąż bije
gdy płomień gaśnie...

(...knot się wypalił to dusza świecy
bez niego świeca jest martwa)