przed snem

zaglądam
do okien mijanych domów
łapię chwile szczęścia

sylwetkę młodej kobiety w ruchu
ozdoby na szybie
dziecinnego pokoju

wielki kolorowy obraz świata
na ekranie w stołowym
zabieram ze sobą

okruchy zamykam pod powiekami
wolno płynę dalej
odwracam się tylko na chwilę

by ponaglić psa
czekam aż wyprostuje pałąk grzbietu i lżejszy
z radością wyprzedzi mnie tupotem

wracamy do domu niespełnieni
kończącym się
dokładnie tak samo jak inne

minionym dniem kolejnym
ich ilość topnieje
robi mi się zimno