poeta lipy i męka

06.07.2014 • Egzystencjalne

poeta umie się przyznać
do tego czego nie zrobił
to nic że napiętnowane
krzywym spojrzeniem
przez ogół

z marmuru wielbi boginię
ulega zwykłej dziewczynie
żeni się ze śmiertelną
potem
wyprawia tęsknotę

ubiera szalik w błękity
łzawi wzdycha i jęczy
w niedzielny wieczór lipy
gdy kwitną
jak on się męczy

7 12

157 odsłon

Komentarze (12)

Zaloguj się, aby dodać komentarz.

Helen 11 lat temu

ha! zaiste...:) nieszczęście to szczęście..

zyga66 11 lat temu

a wystarczyłoby wyluzować...:p

gizela1 11 lat temu

albo idzie chlać za winkiel..phi

ryty 11 lat temu

Gizelo: nigdzie nie idzie, robi to na miejscu - heyah!

ryty 11 lat temu

Zyga: wyluzować... - w sense dosłownym? :))

ryty 11 lat temu

Helen: nieszczęście to szczęście, a cacanki radość ;)

ryty 11 lat temu

London: co racja to separacja, poz.)

zyga66 11 lat temu

zabiłeś mi ćwieka ;)...w przenośni :p

ryty 11 lat temu

zabiłem w przenośni, czyli nie oddycha, tzn. oddycha, ale bardzo wolno :p

Beatrice 11 lat temu

Tylko bym zmieniła: ''w niedzielny wieczór gdy lipy/ kwitną
jak on się męczy''. W obecnej wersji narzuca się wręcz ''wieczór lipy''. Pozdrawiam ;-)

tomek1972 11 lat temu

tak z innej beczki, Ryty doszedłeś w końcu ?

alali 11 lat temu

dobre...:))