o niczym

za oknem wiatr
z deszczem za łby się wzięli
i pędzą w strugach cali
na skrzydłach
Anieli

a wyją na gardła trzy czwarte
a ja cóż

stoję sobie cichutko
wątłą klatką wstrząsają niewidzialne dreszcze
szczękają kleszcze
z bruzdy policzka łza
grzbietem dłoni otarta ukradkiem

ta obok
już nie moja
choć wsiąka
w mojej chustki kratkę

stoimy tak
i dzieje się nie czego byśmy pragnęli
a tylko to co z biegiem lat
i nim żeśmy się obejrzeli…