gwizd pociągu...

a para jak mgła

nalewam wody do filiżanki
prócz niej nie mam teraz nic
jej ciepło rozgrzewa dłonie
aromat miodu wabi wspomnienia

pod zamkniętymi powiekami
skrzą się obrazy
pojawiają i znikają oczy
twój gest
roześmiana twarz karuzela włosów
fale
omywają stopy

fale rozmywają ślady
mieszają
i spływają kolorami

ze ściany
co przede mną jawi się jak sen