dwie godziny

niedzielny poranek słońce prześwieca przez liście
radość dźwięczy w uszach
pomiędzy ósmą a dziewiątą trzydzieści powietrze pachnie świętem
ziemia oddycha inaczej
nagle wszystko znika i już nie wraca
mijają lata
a ja wciąż czekam na ciąg dalszy