tak szybko

zachodzi grudniowe słońce

ślizga się po nagich gałęziach
lśni w piórach szybujących ptaków
przemyka między pędzącymi samochodami

zatrzymuje się na ścianie
mojego domu

ja w nim.

zamykam oczy

jeszcze przez chwilę
refleksy migotają
przed powiekami

i pojawia się ciemność.

ta straszna pani, co przynosi śmierć.


pomijam ją...


zasypiam
z ulgą.


jutro będzie nowy dzień,
to wiem,


na pewno.