jechałyście takie zgniecione

z Holandii

tyle kilometrów
ciemność, lęk, niewiadoma

teraz w szykownym wazonie
pełnym odżywczej wody
swobodnie oddychacie
prężnie odginając łodygi
i uśmiechając płatki

obok lampka, świeca
za szybą okna granatowe niebo
z połyskującymi gwiazdami
tłem gregoriańskie chóry

i ja
co was głaszczę
głaszczę i patrzę
i wzdycham

jakiż cud do mnie przywiódł Bóg

was - białe różyczki
w końcu zimy