kloszard

okno zasłonięte chmurą
zasypia
przyćmiony ranek
klęcząc w kącie

nie dostrzega nagłej zmiany
unosi powieki
nieustannie w półśnie
wznoszę toasty

krzykiem w nocy
światła latarni
spadają hukiem
opętałe

butelkę dopić do końca
z kloszardem

lepiej witać żywych
niż kolejną śmierć