ukryty

okrywam się zmierzchem
jak zimną kołdrą
wystawiam nogi poza nawias
namacalnego ciepła

coraz mniej widać
ołowianych słońc
ukrytych w kraterach oczu
przekwitłych żółcią
grymasów jesieni

rozmijam się z ciszą
cedząc słowa
kiepskiego monologu