starość

mieszka sama w kącie
poza zasięgiem światła
pomarszczona jak skorupka orzecha
gdy zgubiony podmuch wiatru
rozpuszcza jej siwe włosy
otwiera szeroko oczy
patrzy z uśmiechem na ocean czasu
który z pokorą
owija się wokół jej stóp
długą niebieską falą