rozmowy z nocą

w poczekalni wypełnionej marazmem
ludzie rozmawiają z własnym echem

słucham banałów o życiu
brzmią jak żałobne adagio
lub deszcz który rozmoczył zleżałe myśli

który z nas wygląda żałośniej
gdy przemykam zaułkami
pochylony cieniem kamienic

szukam własnych tajemnic
bezbronny wobec nadchodzącej nocy