Czas nie wie

Czas płynie rzeką, zakolem
Swoistą rzeźbą, obrazem
Przenika zmarszczonym czołem
Wymyślną parafrazę

Widuje łąki i pola
W płomiennych bramach zachodu
Tam zawsze jest ciekawie
Tak bardzo bez powodu

Tnie deszczem słowa nieznane
Gdy dusza stoi w zenicie
Tętnice pootwierane
Ludziom stłoczonym na szczycie

Wędrowne dzikie gołębie
Przestworza czeszą nikt nie wie
Jaką nowinę obwieszczą
Na którym przysiądą drzewie