niedoręczony list

pozwolę sobie już nigdy

ale nie pozwolę nigdy kiedy

twoje stopy biegną w radosnej twarzy

goniąc żądzę



wyplatania koronkowych fantazji

bo na niej herbata z cytryną

i absynt w barku a klucz w podziemiu

dokładnie w chwili rozdzieranych majtek

i tęsknoty za pierwszym autobusem

za sobą

w innym

wypadku



brak