Wznoszę się

Wznoszę sie ku górze,

w ciszy spoglądam na ludzkie życie.

Tylko mglisty podmuch

oparów znad ziemi,

kołysze moje skrzydła.



Zrozumiałam,

Jak wiele trzeba mieć siły,

żeby wytrwać.

Siły żeby móc przejść

własnym mostem,

przez zamazany horyzont życia.



Warto sprostać ziemskim wymaganiom,

aby później móc

razem ze mną,

oglądać z góry,

mały szary świat,

który w wieczornej ciszy

chowa się

pod kopułą zachodzącego słońca...