Wiarołomność

Robię krok w pustkę
Niosąc nadzieję na sens
I trzymając się poręczy naiwności

Zbyt idealnie chciałbym być
To wciąż za dużo dla mnie
Za mało zaś dla wieczności

Nie zadaję pytań
I nie wygłaszam też wątpliwości

I chociaż gotuje się we mnie krew
Robię tak mało dla twojej miłości