marzenia oświecone

nie mamy już nic
a krew w korytach niepoznanych rzek
wzburza się coraz rzadziej
i nie wie że mieć już nie chcemy

a kiedy dowie się prawd nam oczywistych
przestanie tak ślepo biec przed siebie
stanie w szoku i z myślą bezsensu
sprawi że to czego nie chcemy przestanie istnieć

w końcu poczuje chłód ścian niewidzialnych
jak ciasno trzymały w objęciach świat

stojąc nie żyjąc
zapadnie się w sobie

a my w końcu wolni
z poczuciem lekkości
niechybnie wstąpimy
w wyśniony czas