Cząstka.

W kroplę wieczności wplotę oko,

W mijany wieków rytm .

By na krawędzi żyć wysoko,

W uchwytny czasu mit.



Z kręconym krzyżem,zgięty w pół.

Na czasie wehikułu.

Zatoczę koło,choć bez kół,

Z granic absurdu i modułu.



Wymyślę czasu zwiewny cień,

Stworzenia niszcząc cud.

Zmieniając nocy czas na dzień,

U kresu stojąc wrót.



W kosmicznym pyle ,ludzki kurz,

Komety ogon zmiata.

W składowej części ludzkich dusz,

Jest cząstki myśl skrzydlata.



Ponurej myśli nocy mrok,

W zafałszowanych snach.

Postępu widny zewsząd krok,

W nadziei ludzkich dniach.



W ponurych rytmach pieśni zła,

I rzędy ludzkich dusz.

Z prochu powstałe-prochu ćma,

I nicoś ciała-już.



Józef Bieniecki