Wieża

Na piasku postawiona

Wątła wieża płacze

Krucha i cicha

We wiosennym gaju



Ciężkie kamienie postanowień

Ostre, ceglane musisz

Na kruchych nóżkach spoczywa

Z wątłych przegranych marzeń



Tak już dłużej być nie może

Przecież dobrze o tym wiesz

Jeszcze jedno twarde słowo

Nie utrzyma wieża się



Padnie krucha, zapomniana

W czarną ziemię na kolana

Taka jest historia wieży

Taka i historia świata.