zawieszona

bosa
brzegiem rzeki
przedziera się przez krzaki
woda ją woła lecz ona wybiera
twardy grunt pod nogami

uparcie twierdzi
woda to nie mój świat

brzeg milczy
i rani obojętny
woda odwrotnie
lecz ona olewa wodę

i przyjdzie taki czuas
gdy rzekę skuje lód
przez nieuwagę ją pokona
zgasną tęczowki i zapłoną znicze
na drugim brzegu