w poezji nadal stagnacja...

nigdy się nie cofa
przyparta do muru
przebić nie próbuje

potrafi rozebrać
niekoniecznie głową

bez użycia rąk


każdy monolit


obudzę cię głodnym spojrzeniem
rozkocham w sobie bez słowa
jak zwierzę tkanki na strzępy
rwał będę w tobie bez obaw

kiedy nadejdzie taki dzień
który pozwoli nam się rozstać
otwórzmy klatki naszych żądz
niech pójdą tropem przygotowań

bo kiedy przyjdzie taki dzień
że przyjdzie nam się znowu
puśćmy w niepamięć historię tę
żeby odnowa się znajdować