przerwa po kawie

Kawo, którą mi dano
zimą, zimno-ciepłem,
kiedy jeszcze myślałem, że
nic dostanę od ciebie.

Przykryj smutek kołdrą
śnieżnobiałych par z biurka,
rozluźnij samotność,
zamiast mnie łożyć w pary...
A wciąż nie ufać.

(tobie lub sobie)

Byłem pierwszym,
który pokochał twój smak
brzmienia na dnie goryczy

(tik tak )

Jestem ostatnim,
śród cierpkich dni, który wciąż ryczy.

I Choć na gwarancji
skoczę w terminarz,
dla ciebie tylko będę
nie do spożycia.