plagiat

ubywa czasu


twarz się marszczy i kruszy na popiół

w ramionach byłaś wiatrem
na chwilę czułem zapach rozpuszczonych włosów
ten jedyny raz

jedwabisty

szelest zza wzgórz

tajemniczy

świat którego nigdy mam dość
nasycony tobą powietrzem i wodą


zamykam czakramy
wołam Boga
by zaniósł mnie tam gdzie wody szum i zieleń

przekwitam każdą zorzą
w skamieniałe ludzkie serca

znikam w samotności
szumny spokojem lasu