pewien

pewien pasterz pomimo późnego popołudnia
postanowił piec pasztet
pokroił przepiórki przemielił pytona poszatkował pęczek pokrzywy przecisnął przez praskę pomidora
posolił popieprzył przemiesił
posmakował
przemiesił powtórnie
przygotował piekarnik
palmą posmarował patelnię

pieczenie pasztetu późnym popołudniem
potrafi przyciągnąć potencjalnych pomocników
pamiętał poprzednie pieczenie
przebiegało podobnie...

pukanie przerwało pracę pasterza
postanowił przeczekać
puknęło powtórnie

potrójnie

poczwórnie

piąte puknięcie przypomniało pasterzowi prastarą przepowiednię-przesąd:

pięciokrotne puknięcie potrafi przywołać postaci przodków

pasterz przykucnął poczuwszy przejmujący podmuch powietrza
porażony potwornym paraliżem poczuł paniczne podniecenie przechylony przytulił policzkiem patelnię piekący piekarnik przypalał plecy poniżej pasa poleciały przekleństwa
pasterz poczerwieniał
poczuł przelatujący początek

policjant potężnym pchnięciem przeleciał przez przedpokój
poślizgiem przemknął po podłodze pokoju
przebił przepierzenie
przeraźliwy płacz ... przyprawił pasterza posiekaną papryką peperoni

przezornie pożegnał publiczność
powstała pełna podziwu
porwana poezją prawdziwą

po pasterzu pozostała przypalona powłoka