na równinach

bo poezja nie kończy się w krzakach
ale rodzi się w bólu z miłości
świat się śmieje kiedy łąki w makach

one dumne
oni zwykli prości
obok siebie

wyparły się piersi
chamscy czuli
jak puszczańskie sosny

na nizinach śniegu nima
wiater hula deszcz zacina

taka zima