Koł, co się historią zatoczył...

W pole wychodził nim
niebo na wschodzie
ujrzało ludzkie szmaty

Patrzał w horyzont i szedł
po drodze co róż się potykał
o ludzi co złorzeczyli

O kamień bezduszny
cierpliwy
co krok co jęk co kolwiek

Aż wreszcie gdy gotów już był
zatrzymał się i
zbladł

Nie upadł bo nie z gliny był
a z prochu
nawrócił się więc