bezdymny smutek

na harfie smutku gram cichutko
strun delikatnych ledwie tykam
tli się muzyka
z wolna dźwięk w promień się zamienia

samotny nieszczęśliwy

daję mu część swojego nieba
a on wesoło coś mi śpiewa
więc go za chwytam

dokoła zima

bezdomny smutek przygarnięty
wiosną stopnieje w słońca deszczu
w kwietniu radością się odrodzi

maj za nos wodzi