Oni: II

Byli samotni wędrowali przez świat
jak dwa małe pióra unoszone przez wiatr


nie mieli celu w życiu kierował nimi los
z prośbami ku górze wznosili swój głos

krzyczeli lecz krzyk rozpraszał wiatr
walczyli o życie przegrali swój czas

nadziei ich przygasł blask
marzyli o sobie lecz uczuć nadszedł kres
ich przeznaczenia różniły się

modlili się szczerze nie doznali łask
w koło siebie słyszeli przenikliwy wrzask

byli jak dwie polówki jabłka co się nie zejdą
jak dwa pomnienie jak gwiazdy co nigdy nie wzejda