umarł król- niech żyje król!

przyjacielowi



więzisz ją w słowach

zamykasz jak motyla
w dłoni
zasuszasz miłość
niczym kwiat

by patrzeć
podziwiać
i wzdychać
i marzyć

a ona ma być wilgotna
jak ziemia
zroszona deszczem krwią z krwi
pulsować
stać na straży spokojnego snu
być chłodną nocą
po upalnym dniu

umrze w niewoli
rozsypie się gdy dotkniesz

nie zawrócisz biegu rzeki

czasem znajdujemy
gdy nie szukamy