o kobiecie która wypuszczała motyle na wolność

wpadały czasem do jej mieszkania
przez uchylone okno
niedomknięte balkonowe drzwi

zwabione zapachem kwiatów
koronkowym wzorem firanki
albo ciekawe innej przestrzeni
zaczarowaną krainą po drugiej stronie szyby

zdziwione swoją śmiałością
nieruchomiały w zachwycie
lub fruwały jak oszalałe
z nieznaną sobie wcześniej euforią

kobieta lubiła patrzeć
na ich wzorzyste skrzydła
mieniące się barwami przy każdym ruchu

taniec motyli ubranych w tęczę
przywoływał wspomnienia uśpionej przeszłości
kiedy między nią a światem panowała harmonia
a każdy dzień był przygodą

przywoływały wspomnienie wolności

zawsze gdy dostrzegała pierwsze objawy
niepokoju motyla
zamykała go delikatnie w dłoniach
lub przytrzymywała złożone skrzydełka
i wypuszczała na wolność
czerpiąc radość z tego jak prędko szybują w niebo

tego motyla jednak pragnęła zatrzymać

kolory wielobarwnie zachodzącego słońca
na jego skrzydłach
drgające światłocieniem podczas swobodnego lotu
budziły tęsknotę za utraconym rajem

im bardziej pragnęła go zatrzymać
tym bardziej wiedziała że musi go wypuścić na wolność

ujęła go najdelikatniej jak można w dłonie
tworząc z nich ochronną kulę
stanęła przed szeroko otwartym oknem
i unosząc ręce jakby w geście ofiary
otworzyła motylowi drogę do nieba

ale owad nie odlatywał

czy to odurzony zapachem jej skóry
czy spragniony ciepła jej ciała
długo jeszcze trwał w zawieszeniu
między jej sercem a umiłowaniem wolności

w końcu odleciał
może myślał że kobieta go nie chce

od tamtej pory w każdym zbłąkanym
którego skrzydła miały kolory zachodzącego słońca
kobieta widziała tamtego motyla

miała nadzieję że powraca