Na Tytaniku orkiestra wciąż gra

przed świątynią muzyki
barykada
worków z piaskiem

zagrożenie powodzią

a wewnątrz ... Symfonia nr 4
Dymitra Szostakowicza
zamieniła budynek filharmonii
w arkę płynącą po rozszalałym
oceanie
orkiestra grać nie przestaje

w sześćdziesiąt minut cała wieczność

dyrygent niczym demiurg
na dziobie okrętu
stwarza światy ruchem batuty
krwawa historia
ludzkie namiętności
gwałtowność natury
rozsadzają ściany budowli

zakrzywia się czas i przestrzeń

słychać rżenie koni
świst bata
galop tysięcy rumaków
coraz szybszy
corazszybszy
szybszy
szaleństwo w oczach
nozdrza rozdęte
piana toczy się z pysków
strach - pot - krzyk - krew
kakofonia dźwięków
galopada po rozjuszonej tafli
oceanu

przemknęli

uspokaja się rytm serc
coraz ciszej ... coraz wolniej ...
arka unosi się na wodach
potopu
orkiestra niczym zaklęci strażnicy
niebieskich bram
na baczność

chwila jak wieczność

barykada z worków z piaskiem
zagrożenie odeszło
nie na zawsze

orkiestra grać ...