krople jak ziarna

nie chcę już pisać o tobie
bo jak opisać kogoś
kto jest niczym piasek
przesypujący się w klepsydrze

rozbita na tysiące cząsteczek skała
odmierzająca czas
słabością

nie chcę już myśleć o tobie
czuć jak woda ujęta w dłonie
przecieka między palcami

nie chcę
6
91 odsłon 6 komentarzy

Komentarze (6)

Zaloguj się, aby dodać komentarz.

ibis49 14 lat temu
odmierzająca czas słabością bardzo mi się to podoba:)
karioka83 14 lat temu
Elu, Andrzeju dziękuję! Cieszę się,że wiersz się spodobał :) Pozdrawiam i życzę spokojnej nocy :)
Wiktor Goriaczko 14 lat temu
jako piach i woda / czyli błocko / niezbyt pewnie się czuję - ja przeważnie jestem jak tlenek węgla bezwonny i przeźroczysty - lecz śmiertelnie / nudzę / czyli truję!
karioka83 14 lat temu
Wiktorze, ideały- podobnie jak uczucia ( krople) - są jak płynące obłoki po niebie.Kiedy sięgają ziemi w postaci deszczu - zamieniają się w błoto. Ale tylko z tak użyźnionej ziemi powstają kwiaty i owoce...
karioka83 14 lat temu
Dziękuję, Teresko! :) Pozdrawiam!
karioka83 13 lat temu
Pozdrawiam, Beatrice:)
3 online
Zaloguj sie aby pisac w shoutboxie