jak daleko odszedłeś

od piękna prostoty
zamkniętej między niebem a ziemią

nie widzisz już horyzontu brzemiennego
od deszczu
kurczowo trzymającego się
schylonych ku ziemi ciemnych chmur

tak jak nie dostrzegasz znaków
nadchodzącej burzy
między nami

oswoiłeś dumne drzewa z których każde inne
strzygąc je w równy żywopłot
skosiłeś trawę
by nie różniła się od tej u sąsiada

wybujała za bardzo może razić
estetykę krajobrazu

zawiązałeś krawat pod kołnierzykiem
nieskazitelnie białej koszuli

wpatrzony w migające okno
monitora
nie zauważyłeś że spadł deszcz
i zgasił resztki tlącego się ogniska

nie zauważyłeś że lato umiera