impresja z Czarnego Lądu

dla tych, którzy wybierają się do Afryki,
wrócili z niej lub mają ją w sercu




lipcowy żar wdziera się do płuc
drga powietrze
jak na obrazach mistrzów impresjonizmu

już wiem czym jest fata morgana
odbite światło pokazuje świat na opak

tu nikt się nie spieszy
wieczna hasta maniana
muesin śpiewa z minaretu
pieśń jak przed wiekami

zatrzymujemy się w drodze
bo trwa właśnie południowa modlitwa

afrykańskie dzieci zdumione
porównują kolor skóry naszych rąk
ich główki w dziesiątkach szorstkich warkoczyków
jak powrozy
nie mogą się nadziwić
moim jasnym sypkim włosom
jak jedwab

jestem egzotyczna dla nich
jak one dla mnie

a przecież uśmiech i serca
mamy takie same

nadchodzi kojący wieczór
spoglądają na mnie twarze faraonów
kairski bazar porywa
w krainę tysiąca i jednej nocy
wdycham zapach egipskich przypraw
przeglądam się w wypolerowanych cynowych misach


i widzę nawet szczęśliwego pucybuta