deja vu

o pustym pokoju hotelowym
z pająkiem na ścianie
za jedynego kamrata
już było

nic nie poradzę

znowu widzę z okna
samotnie kołyszącą się ławkę
ośnieżone huśtawki
także samotne

kłująca w oczy biel aż po horyzont

wilgoć - zimna wilgoć
nie ta gorąca z wnętrza naszych ciał
gdy kochaliśmy się tu ostatnio

a przecież jesteś

pamiętasz?
na dworze było minus dwadzieścia pięć stopni
a my otwieraliśmy okna
zmniejszaliśmy ogrzewanie

dziś kaloryfery letnie
kawa z termosu wystygła mdła
utraciła swoje znaczenie
dzieci pobiegły bawić się gdzie indziej

jedyne ciepło płynie
z szemrzącego nurtu głosów
kochanków za ścianą
i cichej muzyki z nie naszego już radia

a przecież jestem