bądź jak syzyf

w chwili gdy kamień który dźwigał
po raz kolejny stacza się ze szczytu

cierpliwy i silny

bo trzeba wszystko utracić
by móc na nowo zyskać
stracić wzrok by widzieć głębiej

umrzeć
jak obumiera ziarno rzucone w ziemię
aby ponownie ujrzeć słońce

i choć nie każde wzejdzie owocem
to w każdym jest gen nadziei

jak heroizm w syzyfie wracającym po kamień