Archipelag: Człowiek

Małgosi z Głuchołaz



nie zasłania sobą przestrzeni wokół
sama jest przestrzenią

teraz kiedy zanurzam w gorącej herbacie
maltanki otrzymane od Niej
dla- jak mówiła- wspomnień

przypominam
moment naszego poznania

cicha pochylona postać
której w ogóle nie było widać
w kafejce za wysokim kontuarem

ale to właśnie Ona przykuła uwagę

radosnym jak wiosenna natura
uśmiechem

otwartym sercem
niczym rozległe ciągnące się równiny

szczerością wzruszenia
w brązowych żywych jak torfowa ziemia
oczach

zasłuchaniem w moje opowieści
[ słuchała ich jak się słucha
szumu morza
nad którym nigdy nie była]

tęsknotą za życiem
choć sama jest życiem

skarżyła się że uszkodzony nerw oka
utrudnia Jej widzenie

ale to właśnie Ona widziała najlepiej

umiała dostrzec to co najlepsze
w drugiej osobie

tak patrzy się tylko sercem

zanurzam kruchą maltankę w owocowej herbacie
jak Proust swoje magdalenki
i...
widzę Ciebie
tęsknotę-przestrzeń- życie
po prostu Człowieka