Tak sobie wędruję

Wędruję po białych chmurach
lśniących niczym Piaski Białe
tak delikatne jak goździki
uśmiech dają
drogi pierzaste
jak w fotomorganie
okryte cienkim woalem

przelatujący wiaterek
jak szpilacznica
rzeźbi gipsowe wydmy
tak jak ludzi
których można zetrzeć na proch
między palcami

księżyc budzi mnie
jeszcze stawiam ślady
jak na świeżym spadniętym śniegu
zdolna do szybkiego biegu

tak życie jest roślinne
złote i zwierzęce
jak ludzie cuchnące
od nienawiści



2008-05-11