...cudowna pani...

pod lazurem tańczy
na brązowym dywanie
pod diamentowym szpalerem
przez który słońce uśmiech śle

szelestem barwnych liści
ostatnią kruchość słów wyciąga
od tych monotonnych
od tych co łaszą się do stóp

a ona w sobie sama piękna
sama w malowniczą grotę
wchodzi gdzie tęczą płonie
światłem malowniczym

też słowik już dla niej nie śpiewa
tylko wróbelek szuka sikoreczki
by lśniącą miłością dla oczu była
złocistym rajem dla duszy

też i ona jest urocza -diamentowa
cudowna jak kwiat herbacianej róży
co przypomina smak lata
tylko w doczesnym przemijaniu

ta pani najpiękniejsza
jest pełna piękności - ta pani
w bogatej soczystości
i w spojrzeniu dojrzała

zakochanie wciąż ponagla
bo tylko ona jest dla oczu
i dla duszy diamentowa
dlatego diamentem zwie się
ta pani...jesień...