...cudowna jesień...

po niebieskiej nocy
ranek w diamencie wita
równolegle jak w kole
wyznaczając swój promień
promień radości

jak to Księżyc w oczy patrzy
płonącemu Słońcu
choć wnętrzem ciemnym
lico jego przezroczyste
kryształem lustra lśni

tak z rana pod lazurem
w parze lecą żurawie
w śpiewie wróbli
tylko wrony kraczą
gdzieś w złocistości koron

jak też glapy dachy obsiadły
swoje dzioby nadstawiają
a u podnóża kwiat peoni rozkwita
po burgundzie drugi raz
tylko barwą biało czerwoną

jak obłoki ogniem płoną
przy złocie i diamencie
tak ty w szczęściu
całujesz mnie spojrzeniem
by nocą promiennie odpłynąć
w ramionach twoich...